دوران بزن دررو تمام شدهدزدان دریـایی مـلـکه در دام
وقتی انگلیسی ها نفتکش ایرانی را در جبل الطارق توقیف کردند، کمتر کسی تصور می کرد که ایران نیز عمل متقابل انجام دهد؛ هر چه باشد، بریتانیای کبیر قرن ها سلطان بلامنازع دریاها بوده، هم اکنون عضو شورای امنیت است، زور فراوان دارد و نمی توان در مقابل کاری که ولو به ظلم انجام داده، مقابله به مثل کرد!

 اگر گفته شود که این کار ایران تنش را بالا می برد می توان چنین پاسخ داد که اولاً این انگلیس است که آغازگر تنش (بدعت غلط) بود و کشتی ایرانی را با دو میلیون و ۱۰۰ هزار بشکه توقیف کرد، آن هم بدون هیچ گونه مجوزی از سوی سازمان ملل یا مراجع قضایی بین المللی.
ثانیاً اقدام متقابل ایران می تواند حتی جلوی تنش را بگیرد هر چند که در کوتاه مدت، بین دو کشور اختلافات بالا بگیرد.
این نکته کلیدی را به خاطر بسپاریم که «قدرت های فرامنطقه ای مانند آمریکا و انگلیس، تنها زمانی به یک کشور حمله می کنند که از ضعف آن کشور و پیروزی کم هزینه خود در جنگ مطمئن باشند». این تجربه ای است که در عراق دوران صدام شاهدش بودیم و آمریکا و متحدانش، تنها وقتی به عراق حمله کردند که اطمینان صد در صدی یافتند ارتش عراق خالی از تجهیزات دفاعی قابل اعتنا شده و به راحتی شکست می خورد.
این که انگلیسی ها نفتکش ایرانی را بربایند و ایران نیز تنها تماشاچی ماجرا باشد، لطمه ای آشکار به حیثیت تاریخی ایران و ایرانیان است.
بنابراین اگر از منظر حیثیتی به ماجرا بنگریم، اقدام متقابل ایران در برابر انگلیس، کاملاً درست و بجا بوده است.
بعد از توقیف نفتکش ایرانی، دستگاه دیپلماسی کشور وارد ماجرا شد تا بتوان قضیه را با گفت و گو حل کند ولی انگلیسی ها، متکبرانه از رفع توقیف کشتی ایرانی خودداری کردند.
وقتی کشوری کشتی شما را توقیف کند و برای رهایی اش گوش شنوایی هم نداشته باشد، آیا چاره ای جز اقدام متقابل برای چانه زنی و رفع توقیف از کشتی و سرمایه ایرانی می ماند؟
ودر آخر هر اندازه در برابر آنها ضعف نشان ندهیم و با اقتدار عمل کنیم، شانس حمله نظامی به خود را کاهش داده ایم.

تاریخ انتشار : ۲۹ تیر ماه ۱۳۹۸ ساعت ۱۴:۲۴
شناسه مطلب : 6638
برچسب ها
ارسال دیدگاه
نام و نام خانوادگی
پست الکترونیک
کد امنیتی